حال محققان ريختهگري مولكولي آزمايشگاه بركلي به همراه محققان دانشگاه كاليفرنيا نشان دادهاند كه چگونه ميتوان نانوكامپوزيتهايي با ويژگيهاي موردنظر طراحي و توليد كرد. مرحله اول اين كار گردهمآوري نانوبلورها و نانوميلههاي پوشيده شده با مولكولهاي آلي كوچك به نام ليگاندها است. سپس اين ليگاندها با خوشههايي از كالكوژنيدهاي فلزي همچون سولفيد مس جايگزين ميشوند. در نتيجه اين خوشهها به واحدهاي ساختماني نانوبلوري يا نانوميلهاي متصل شده و به ايجاد يك نانوكامپوزيت پايدار كمك ميكنند. اين گروه تحقيقاتي روش ذكر شده را روي بيش از 20 تركيب مختلف از مواد اعمال نمودند كه از جمله آنها ميتوان به كرههاي نانوبلوري به هم فشرده براي توليد مواد ترموالكتريك و نانوميلههاي مرتب شده به صورت عمودي براي توليد پيلهاي خورشيدي اشاره كرد. دليا ميليرون، مدير بخش نانوساختارهاي معدني در ريختهگري مولكولي ميگويد: «ما تازه داريم ميفهميم كه چگونه تركيب مواد در مقياس نانو ميتواند قابليتهاي جديدي براي فناوريهاي الكترونيكي و انرژي ايجاد نمايد. اين فرآيند جديد براي ساخت نانوكامپوزيتهاي معدني، به ما توانايي بيسابقهاي در تنظيم تركيب مواد و كنترل مورفولوژي آنها ميدهد.» اين محققان پيشبيني ميكنند كه اين فرآيند سنتزي جديد مورد توجه كاربران قرار گيرد، زيرا ميتوان از اين راهكار توليد نانوكامپوزيتها در محدوده وسيعي از كاربردها همچون توليد مواد مورد استفاده در كاربردهاي عمومي مانند الكترودهاي باتريها، مواد فتوولتائيك و ذخيرهسازي الكترونيكي اطلاعات بهره برد. راويسوبهاش تانگيرالا، يكي از همكاران ميليرون ميگويد: «زيبايي كار ما تنها در انعطافپذيري تركيباتي كه ميتوان با اين روش به دست آورد نيست، بلكه راحتي انجام اين كار نيز هست. هيچ تجهيزات ويژهاي براي انجام اين كار مورد نياز نيست، از بسترهاي مختلفي ميتوان استفاده كرد و اين فرآيند مقياسپذير است.»
جزييات اين كار در مجله Angewandte Chemie منتشر شده است. از ديگر همكاران اين پژوهش ميتوان به جسي بيكر و پل آليويساتوس اشاره كرد.
منبع: www.sciencedaily.com